Majestetiske Meijs Motorman

Aleine på toppen

Kva er det fyrste du tenkjer når du høyrer ordet el-moped? For meg var det lenge elektriske scootrar frå ymse asiatiske produsentar eg aldri hadde høyrt om, med semi-futuristisk og ofte noko “klumpete” design. Men så fann eg Meijs Motorman. Noko som revolusjonerte korleis eg såg på el-mopedar, og har fått det til å verte eit køyretysegment eg faktisk har lyst til å halde auge med.

Men, kven er eigentleg Meijs? Meijs er eit nederlandsk firma frå Maastricht starta av designeren Ronald Meijs for å løyse eit transportproblem mange har tenkt på, men der det kanskje ikkje har hendt så veldig mykje, nemlig transport av enkeltpersonar i tettbebygde strøk. Dette er det Motorman er laga for, og det segmentet klarer den fint å fylle.

Om eg ikkje hugsar heilt feil vart Meijs ein del av mitt verdsbilete etter ein lengre søkjerunde på internett etter å ha sett Audi sitt elsykkel/elmoped-konsept. Plutselig var den berre der, og tanken om den har ikkje forsvunne sidan. For meg var Meijs Motorman det beste frå to verdnar; eit futuristisk by fremkomstmiddel og eit nydelig retroinspirert designprodukt. Begge delar ting eg verkeleg kan setje pris på. Den elektriske mopeden trekte, og trekker framleis, både i teknologielskaren og estetikaren i meg. Spesielt den delen som verdset klassisk, minimalistisk og stilrent design.

Når det gjeld to-hjula framkomstmiddel har dei klassiske alltid hatt ein særskild stad i hjarte mitt, og denne staden er no nesten heilt fylt med Meijs Motorman. Gleda var difor stor då eg i vår fann ut at dei hadde fått norsk i importør, og endå større då eg i sommar endelig fekk mogelegheiten til å ta ein i augesyn og ikkje minst prøvekøyre .For er det eit køyrety som treng å verte sett med eigne auge, og prøvd, så er det denne. Å verkeleg oppfatte og forstå kva ein slik moped kan by på av design og ikkje minst køyreglede kan vanskeleg forklarast med ord, men det betyr ikkje at eg ikkje skal prøve.

Det fyrste som slo meg var kor liten og nett den såg ut. Med det mener eg ikkje at den ser ut som noko leikety, men at den som moped føles som om den manglar ein vesentlig del, noko den på eit vis og gjer, nemlig motoren. Tank har den, men under den, der motoren plar vera er det berre eit stort tomrom, noko som var svært rart i begynnelsen.

Når ein så set seg oppå kjem neste store oppdaging. Kvar er demparene? Eg føler det demper, men eg ser dei ikkje. For, den einaste dempinga ein har er i to fjører under sadelen og ellers den naturlege dempinga frå ballonghjula som står på. Du tenkjer kanskje at dette umogeleg kan vere nok til å få ein komfortabel køyretur, men det var det absolutt ikkje. Eg er sjølv ein relativt kraftig kar, og det var overraskanade behagelig å køyra på for meg.

Oppdaging nummer tre kjem når ein vrir tenninga. Total stillheit. Er det noko feil tenkte eg fyrst, me neida, det er heilt slik det skal vera. Fyrst når ein vrir om gassen kjem den fyrste lyden. Ei svak summing kjem frå motoren nede på bakhjulet, og mopeden som fer av garde. Dette var eit av dei klart sterkaste sannseuttrykka ein får når ein køyer Meijs Motorman. Det er “heilt stille”, og den akselererer full fart, sidan ein som på andre elektriske køyrety har tilgong på full effekt med ein gong.

Her tek det ikkje lange tida frå ein vrir om gassen til ein er oppe i toppfart (45km/t). Noko som er heilt nydelig. Det å køyra denne er utan tvil den beste mopedopplevinga eg nokon gong har hatt. Tidlegare mopedar eg har prøvd har alltid laga mykje lyd, og brukt tid på å akselerere opp i fart. Her er det nesten ikkje noko ventetid i det heile. Så det kan nesten ikkje samanliknast. Som nevnt er Motorman ein moped, og vert registrert og forsikra som det. Den einaste skilnaden er at registreringa er gratis, og at den får EL skilt. Ellers er den då stort sett som andre mopedar, og då sjølvsagt meint til liknande bruk som sine bensindrevne halvbrødre, altså kortare køyreturar, noko den som elektrisk passar særs godt til.

På papiret har den ein rekkevidde på mellom 50 og 70 km som burde vere meir enn nok for dei urbant buande sin daglege “pendling”. Og uansett tek det ikkje mange timane å lade den opp att. Eit fullt batteri tek deg 6 timar med standardladaren, men med den kommande hurtigladaren tek det 3. Med andre ord vil det vere mogeleg å lade frå tomt til fullt på 3 timar. Altså burde det ikkje vere noko problem å ta ein ladepause om ein er på ein lengre tur. Sidan det er eit så relativt lite batteri som den har er det heller ingen spesiell ladar til den, altså har den vanleg stikkontakt, og ein kan lade kvar som helst.

For meg er det sterkaste salgspunktet for Meijs Motorman køyregleda. For om du ikkje får eit smil om munnen der du suser stille avgårde i 45 km/t forstår eg ingen ting. Eg har nesten aldri opplevd å verte så glad av “så lite”, og alle hovuda som snur seg, blikka som føl deg og smila som vert danna der du suser forbi er noko av det kjekkaste med å køyre denne doningen.

Eit av dei andre klare salgspunkta er designet. Det er som sagt retroinspirert, minimalistisk og stilrent. Dette er og grunnlaget for det eine ankepunktet eg fann med Motorman, den manglar blinklys. Det er stort sett ikkje eit problem, og ein kan fint markere svinging med armsignal, men blinklys hadde ofte vore å føretrekke.

Utanom dette har eg absolutt ingenting å utsetje på designet, for den er verkeleg nydeleg. Den vanlige utgåva er heilsvart med brun lærsadel, men så og seie alt i Motorman designet kan endrast farge på, og om ynskjeleg kan ein og spesialbestille lakk og logodesign etter sine eigne ynskje eller for eit firma.

Meijs Motorman har verkeleg opna augo mine for noko eg ikkje visste at eg ville ha, men no er det ikkje noko spørsmål ein gong. Eg må ha ein Motorman!

Og om du prøver ein, så tar det nok ikkje lange tida før du og treng det.

PS. Meir informasjon kan du finna på meijs.nu

Ei oppgradering på Android Wear fronten - 2. generasjons Moto 360

Som de som har lest det eg har skrive på denne bloggen før veit, så har eg hatt ei Android Wear-klokke omtrent sidan dei fyrst kom i butikkane for snart halvanna år sidan.
Då eg budde i Australia gjekk eg nemleg til innkjøp av den originale LG G Watch då den kom ut der nede, og den har vore flittig brukt opp til for eit par månader sidan, då lademekanismen ikkje lenger var påliteleg nok til dagleg bruk.

Den klokka eg originalt hadde tenkt til å kjøpe var Moto 360, den fyrste runde og då den klart finaste av smartklokkene som hadde vorte vist fram. Då den kom ut var det dog ein del ting eg og andre reagerte på, som dårleg batteritid og at den til tider reagerte treigt, mykje fordi Motorola hadde valgt å gå for ein gamal Texas Instuments-prosessor. Det vart difor ikkje noko Moto 360 på meg den gongen, sjølv om eg heldt auge med den i lange tider.

På hausten i fjor var difor gleda stor då Motorola viste fram den nye Moto 360. Riktig nok var den ikkje noko særleg til oppgradering frå dei andre klokkene på marknaden, bortsett frå at den var ein av få som var runde (og at den i min meining deler plassen om flottast design saman med Huawei Watch).

Etter å ha gått litt fram og tilbake med meg sjølv om det var naudsynt gjekk eg difor førre veke til innkjøp av ei ny 46mm  2. generasjons Moto 360.
Klokka vart bestilt hos Komplett, og dukka opp i "posten" hos meg 2 dagar seinare.
Etter å ha skudd den på, kopla til mobil, lada og oppdatert klokka var den endeleg klar til bruk.

Fyrsteinntrykket var veldig bra. Designet er nydeleg, og den ser meir eller mindre ut som ei vanleg analog klokke, med flott klokkehus i børsta stål (no med feste til reim stikkande ut på kvar side), blank kant rundt skjermen og flott reim i brunt skinn. Fleire andre har og nevt at dei trudde det var ei vanleg klokke heilt til dei oppdaga at eg "fingra med den som ein skjerm".

Når det kjem til bruk har det vore litt hikke no og då. Det fyrste eg reagerte på var at den allereie frå dag ein hadde problem med å innstallere Google Fit (som eg har valgt å bruke til skritteljing og pulsmåling). Etter restarting av både klokke og mobil og resynkronisering av appar kom den seg dog på plass til slutt og eg har ikkje hatt noko problem med den sidan.

I generell bruk har det ikkje vore noko slags problem med klokka, bortsett frå at eg av og til har måtta gå inn i Wear appen på telefonen for å kople den til på nytt (ikkje registrere) eller for app synkronisering. Den er rask og responsiv og gjer det den skal.

Batteriet klarer seg fint over ein heil dag. Eg har tatt den av ladaren kvar dag klokka seks om morgonen, og hatt den kopla til telefon og i bruk heile dagen med automatisk lysstyrke og skjermen alltid på, og har likevel hatt over 30% igjen på batteriet når eg legg meg om kvelden.
Ladaren er og veldig grei, då den kun er ein liten "stol" ein legg klokka på, og så lader klokka induktivt. Medan klokka står på lading kan ein og velgje å ha klokkeslett og batteriprosent visande på skjermen, noko eg personeleg liker veldig godt.

Sidan eg sist skreiv om Android Wear har det endra seg mykje, og det er fleire nye endringar  på veg (som t.d. støtte for høgtalar, noko denne klokka ikkje har). Men desse vil eg ikkje gå inn på her. Kanskje ein annan gong?

Alt i  alt er eg med andre ord veldig nøgd med klokka. Eg gler meg til å bruke den vidare, og til å sjå kva nytt som kjem til Android Wear, sjølv utan støtte for alt saman.

Tredje generasjon smartklokker er jo heller ikkje så langt vekke. Så det er nok mykje nytt å sjå fram til det kommande året.

Frå Maskina

The Singularity, eller Singulariteten

Punktet i tida der menneske har prestert å skape ei maskin så intelligent at den kan skape ein betre versjon av seg sjølv. Ein evigvarande sirkel av nyskaping og forbetring av kunsteleg intelligens.

Er dette det me går mot? Kjem eg til å oppleve dette punktet i mi levetid?

Ja, nei, kanskje?

Kunsteleg intelligens er verkeleg i vinden for tida. Saman med robotutvikling, forbetring av menneske (cyborgs anyone?) og sjølvkøyrande bilar, er kunsteleg intelligens eit av dei fremste forskningsfelta innan ny teknologi. Noko som og vert attspegla i populærkulturen.

Big Hero 6; robotar med kunsteleg intelligens og følelsar.

(Beklagar evt. spoiler. PS. Eg har ikkje sett filmen sjølv)

Avengers: Age of Ultron: superintelligent menneskeskapt robot som kjem fram til den konklusjon at den lettaste måten å redde verda på er å utslette menneska.

Ex Machina: superintelligent humanoid robot.

Deus Ex: Cyborgs

til og med Call of Duty gjekk inn i framtida og forbetra menneske i Advanced Warfare.

Og sjølv omdette er tema som har gått att i populærkulturen i lange tider, ser det ut til at det er ein ny topp no, og det er nok ikkje så rart.

Desse forskningsfelta er nærare å verte realitet enn nokon gong tidlegare, naturleg nok.

Dei vert meir synlege i nyheitsbiletet, fordi dei faktisk begynner å bety noko for kva som kjem til å hende i dei neste par åra.

Det er ikkje lenger eit halvt eller eit heilt århundre til me har bilar som køyrer seg sjølv, eller til me har robotar som beveg seg rundt i samfunnet. Me er allerede på god veg dit, og eg vil tru at om rundt 20 år så er det ein klar realitet som me alle er vorte relativt vane med.

Men alt dette var ein digresjon, så tilbake til tema.

Singulariteten og kunsteleg intelligens.

Det store spørsmålet er når. Og eg trur (heldigvis burde eg kanskje seie) at det framleis er lenge til. Ikkje til me ser kunsteleg intelligens som begynner å nærme seg menneskeleg nivå, men eg har vondt for å tru at me innan relativt kort tid klarer å skape ei maskin som er så intelligent at den kan skape ei maskin som er meir intelligent. Men trur eg det kjem til å hende? Absolutt.

I mi meining er singulariteten uungåleg dersom dagens forskning held fram. Vil eg at me skal halde fram? Absolutt.

Å skape noko som er meir intelligent enn oss sjølve vil være eit så stort gjennombrot i vitskapen, og vil kunne lære oss så mykje nytt, at eg håpar dette er noko som vil hende i mi levetid.

Trur eg me kjem til å ende opp med noko som har ynskje om å utrydde menneskeheita, slik så mange før meg har profetert? Nei, det trur eg ikkje.

Kvifor skal maskiner som me sjølv har skapt ha ynskje om å utrydde oss? Kva vinn dei på det?

Nei, dei kjem ikkje til å trenge oss lengre, men dei taper heller ikkje noko på å late oss være her.

Saken er og at dei framleis er maskiner, og difor vil vera skapa som tenarar. Dei er ei maskin, og sjølv om dei kan tenkje vil dei stort sett vere til for å utføre oppgåver, for oss.

Utan oss har ikkje maskinene lengre eit mål. Utan oss vil maskinene ende opp med eit “liv” utan meining, eit “evigvarande liv” utan meining. Som intelligente “vesen” trur eg definitivt dette er noko dei kjem til å ha ynskje om å unngå.

Men om me ender opp på eit slikt stadium at maskinene kjem fram til at dei ikkje har bruk for oss lengre, trur eg heller på ei ending som i Her, enn med utrydding av menneskeheita..

Eller kva?

Klar for Google IO 2015

Google sin årlege utviklarkonferanse IO nærmar seg med stormskritt, og den 28. mai brakar det heile laus i Moscone Center i San Francisco.
Som vanleg er det mange rykter som begynner å svirra på denne tida. Kva kan me venta å sjå i år, kva vil dei snakka om og fokusera på, vil dei lansera noko nytt? Og mykje anna i samme banar.

Etter ein noko stusseleg "opening keynote" i fjor, sett med forbrukarauge, venter ikkje eg at mykje kjem til å ha endra seg i år. Det vert nok i år som i fjor fokus på utviklarane, som jo seg hør og bør på ein utviklarkonferanse. Men eg trur likevel det vert noko meir spanande i år.

For å bygge opp litt hype for meg sjølv (og andre som tilfeldigvis forvirrar seg inn på mitt mikroskopiske stykke av internett) tenkte eg eg skulle hive ut eit kjapt lite innlegg om kva eg trur me kjem til å få sjå i løpet av IO i år, med sterkt fokus på kva eg trur kjem til å verta snakka om under opnings keynoten.

Mine topp ti tankar og gjettningar om IO 2015:

1. Me får starta med det som er "sikkert", neste hovudoppdatering til Android, Android M (Muffin, Marsipan, M&M..?) kjem til å verta vist fram. Den kjem til å bygga vidare på Lollipop, med endå større fokus på Material Design, og dreg med seg forhåpningar om at Google kanskje ein gong i framtida klarer å følgje sine eigne rettningslinjer, og får til same type grensesnitt i alle sine appar. Ellers vil det ikkje verta så veldig mykje nytt trur eg, bortsett frå kanskje sterkare integrasjon med Android Auto som jo er på veg ut på denne tida.

2. Derifrå kjem me direkte over på nummer to, nettopp, Android Auto (AA).
Som kjent vart AA vist fram for fyrste gong på IO i fjor, men etter det har det vore ganske stille. Det har kome lite informasjon, og det er ikkje før no nettopp at dei fyrste bilstereoane med støtte for AA har kome ut, noko som til og med var før AA var offisielt lansert, og difor ikkje kunne brukast enno, då telefonane ikkje hadde støtte for det. (Eg ser no at appen kom ut i førre veke, så no kan dei faktisk brukast. Hurra!)

3. Masse meir Android Wear. I år trur eg det vert vist fram både nye klokker og andre duppedingsar ein kan ta på seg. Kanskje små klipsar ein kan henge i bukselinninga eller beltet, eller kanskje eit slags smykke? Uansett trur eg me kjem til å få sjå mykje til Wear på året IO. Eg kryssar fingrane for ny Moto360 og Samsung si runde klokke, men noko særleg til forhåpningar om det har eg ikkje.

4. Meir Material Design i alle Google tenester.
Alt av Google på alle platformar skal etterkvart verte materialistisk redesigna. Eg trur dette kjem til å verte vist fram meir på IO, utan at det er noko stor overasking der. Ser heller ikkje vekk ifrå at desse desigendringane vert rulla ut medan dei vert snakka om på IO, slik at me alle kan få vår dose av digitalt papir relativt kjapt etter det vert lansert.

5. Meir om Android TV. Nok ein ting som vart lansert på IO i fjor, men som har fått lite nytt rundt seg sidan den gong. Nexus Player har nyss vorte lasert i ei rekke land, og platformen kan fort få litt meir blest rundt seg i etterfølgjene av det. Håpar på det beste, og gler meg til å få sjekka det ut personleg.

6. Nye utrulege tal om kor mange Android einheiter som vert aktivert kvar dag, kor mange Android Wear klokker som har vorte solgt, kor mange appar som finst på Google Play og kor mange av dei som er Wear tilpassa, og kor mange appar som har vorte installert til dags dato.. Litt statistikk-porno må til. Er ikkje noko meir å sei om det.

7. Relansering av Android@Home.
Eg hadde ikkje vorte veldig overraska  om A@H stig opp at av oska. Etter at Google har vore eigarar av Nest ei god stund, og nok har tatt med seg mange verdifulle erfaringar derifrå, ser eg ikkje vekk ifrå at A@H kan relanserast med base rundt Nest. Automatisering av heimen er ein av dei viktigaste nye frontane for teknologiutvikling, og alt skal sjølvsagt koplast saman med det ein har av telefonar, tablets og andre smartdingsar, over nett.

8. Google Glass 2.0.
Ja, eg trur faktisk me kjem til å få eit gjensyn med Google Glass i år. Det vart veldig stille etter at Explorer programmet vart lagt ned, og eg trur tida er moden for å vise fram kva [X] har jobba med utifrå all feedbacken dei har fått derifrå. Eg trur me skal rekne med å få sjå eit ganske mykje meir forbrukarvenleg design, men at dei ikkje kjem til å kome noko lanseringsvindauge. Så eg held ikkje pusten for å sjå Glass på markedet i løpet av dei neste to åra denne gongen heller.

9. Ingen nye Nexus-einheter.                        So yeah, inga overrasking der...

10. Eit heidundrande show om det meste me kan venta frå Google i det kommande året og litt til.
Sjølv utan fokus på forbrukarane trur eg det vert mykje "snacks" til dei av oss som er litt over snittet interesserte.

Så ja, det er mine fyrste tankar om IO i år.
Sjølv om eg i år befinn meg i Australia under IO i år, og keynoten går føre seg rundt klokka 2 lokal tid, skal ein ikkje sjå vekk ifrå at eg kanskje tek meg tid til å stå opp og sjå.
Dagen etter vert det uansett eit besøk til det lokale IO Extended eventet som føregår på universitetet mitt, og eg gler meg mykje til å sjå kva dei har å by på. Google sine studentgrupper her i Brisbane har freista med mogelegheiter for å testa ut både Google Cardboard og Google Glass, i tillegg til dei obligatoriske Google effektane (altså såkalla merch).
Eg ser verkeleg fram til IO i år!

Kva trur du, er du einig eller ueinig?
Noko eg har gløymt, ikkje tenkt på som du ynskjer å tilføya?
Eg ærklarer herved kommentarfeltet for opna!

Gaute

Mine fyrste dagar med Android Wear

Sist fredag gjekk eg til innkjøp av ei Android Wear klokke av typen LG G Watch. Den er svart, relativt rektangulær med avrunda kantar og har grått gummiband. Mange har "klaga" på dette designet, og har sett den (og evt. Samsung Gear Live) til side for å vente på den svært mykje meir klokkete og "high-end-design" Moto360. Eg sjølv hadde og tenkt til det, men etter planen tenkte eg at dersom det var mogeleg at eg skulle ha to. Ei Moto360 til "finare" lag, dvs. til vanlege klede og finare klede, og ei LG til trening og liknande.
No har eg då gått til anskaffelse av sistnemnde, sjølv om planen eigentleg var å gjere det motsett veg. Og her er mitt inntrykk etter 4 dagar med den.

Klokka i seg sjølv liker eg særs godt. Den ser riktig nok ikkje ut som ei klokke, men det føler eg heller ikkje er naudsynt med eit slikt produkt. For min del er det heilt greit at det er mogeleg å sjå at det ikkje er ei vanleg klokke eg har på armen. Dette er ei smartklokke med ein LCD-skjerm, då er det heilt greit for meg at den og ser ut som det. Eg kan forstå at ein del ikkje ser på det på same vis, og ynskjer noko litt meir subtilt, og det er eg og delvis einig i, spesielt dersom ein skal bruke den saman med "finare" klede.

Mange har og klaga på bandet som føl med, personleg likar eg det og svært godt. Det er ein kul matt gråfarge, og materialet er svært mjukt. Fordelen her er jo og at den bruker vanleg klokke metode for å feste band, så her kan det bytast ut alt ein orker utan å måtte støtte seg til det klokkeprodusenten kjem med.

I bruk har den ført til at eg tek opp telefonen mykje skjeldnare enn det eg gjorde før. Spesielt med tanke på varsel frå telefon og for å sjekke kva klokka er. Å få vibrasjonsalarmar på armen når det er noko, anten det er varsel frå appar, faktiske alarmar eller tidtaking er veldig mykje meir behagelig enn hylande telefonar. Eg slepp å ta opp telefonen for å sjekke notat som t.d. handleliste, noko eg likar særs godt t.d. på butikken. Spesielt saman med trilling av handlevogn så er det greit å sleppe å ha telefonen i handa. Det einaste eg har å klage på der er at eg synest klokka kunne haldt seg "vaken" når ein var inne på eit Google Keep notat over lengre tid, noko andre appar som t.d. allthecooks gjer. Men det er vel meir ein klage mot Keep og ikkje sjølve klokka. Det kan og henda at Evernote (som er den andre notat-appen som har Wear-støtte) gjer dette, men det har eg ikkje prøvd.

Ein annan ting mange har tenkt på er korleis den oppfører seg i direkte dagslys. Sjølv bruker eg den med skjermen alltid på og omlag 50% lysstyrke, dvs. at det alltid står noko på skjermen, men når den ikkje er i bruk er det kvit skrift på svart bakgrunn. Slik som det er det ganske vanskeleg å sjå kva som står på klokka i direkte sollys. Men i vaken tilstand har ikkje eg hatt noko problem med å sjå kva som står.

I natt testa eg den saman med Sleep as Android, noko som såg ut til å virke fint. Klokka var brukt til å registrere kva som hendte ila. natta og den vekka meg med vibrasjonsalarm. For min del er eg meir komfortabel med å ha ein slik på armen, enn å ha telefonen liggande i senga. Så det var jo veldig greit. Einaste i forhold til dette er at det er greit å skru av varsel og "alltid-på-skjerm" når ein søv, noko eg gløymte i natt, som førte til at eg vart vekka at eit varsel i halv 5 tida.

Når det gjeld batteritid ser det ut til at den held omlag 1.5 dag. Men slik eg har gjort det, legg eg den på lading ei lita stund på kvelden (medan eg les) før eg tek den på att når eg søv. Med det lademønsteret er det framleis litt batteri att når neste kveld kjem, og eg får nytta meg av eigenskapane den har både om dagen og natta.

I forhold til at dette er eit fyrstegenerasjonsprodukt har eg ein særs positiv følelse. Det fungerer saumlaust, og eg kan ikkje sei at eg har hatt noko problem med den (bortsett frå at eg dei fyrste dagane ikkje fekk den til å styre musikk, men dette var årsaka av appen som skulle styre headsetet mitt).
Det er nok i fyrsteomgang eit produkt for spesielt interesserte, men eg ser ei lys framtid for smartklokker og liknande produkt.

Min fyrste månad med Chromebook

For omlag halvannan månad sidan mottok eg min HP Chromebook 14. Dette var fyrste gongen eg var borti ChromeOS, sjølv om eg har haldt eit auge med det heilt sidan det fyrst vart lansert og lenge vurdert å kjøpe.
Då eg relativt tilfeldig oppdaga at Multicom hadde tatt inn nokre Chromebook 14, heiv eg meg rundt og bestilte.

Det fyrste som slo meg då eg opna boksen var at maskina i seg sjølv synest er svært flott. Maskina eg kjøpte er matt kvit, men den finst og i ei rosaraud og ei turkis utgåve. Sjølve plastiken følest litt ru ut, og i mine auge føles og ser den betre ut enn andre plastikmaskiner eg tidlegare har vore borti, og i mine auge ser den ikkje spesielt billig ut (sjølv om den har ein prislapp på kun 3000 kr). Det einaste eg kan klage på på byggkvaliteten er at loket på maskina gir litt etter om den får litt trykk på seg, men etter å ikkje ha hatt "plast-laptop" på nokre år kan eg ikkje uttale meg om det er normalt med det materialet (sjølv om eg trur det er det).

Når du skrur på maskina for fyrste gong tek det berre nokre sekund før du vert møtt av ein innloggingskjerm, her skriv du inn gmail-adressa di og google-passordet, og så er du i gang. Dersom du har brukt Chrome nettlesaren før, og har installert utvidelsar vert desse automatisk installert på Chromebooken (på same vis som fyrste gong ein loggar inn i ein ny Chrome nettlesar). Sidan eg viste at Chromebooken var på veg tenkte eg i tida før eg fekk den igjennom ein del ting eg kunne få bruk for når eg fekk den, og installerte desse frå Chrome Webstore i nettlesaren min.
For å sei det slik, dette var den raskaste og enklaste installasjonen eg har hatt med ein ny data!

Så, over til eigenskapane. Som sikkert mange veit er ChromeOS (operativsystemet på Chromebook og Chromebox) basert på same prosjekt som Chrome-nettlesaren , Chromium, og baserer seg i på at "alt" som vert gjort på PCen hender på internett. På sett og vis er ChromeOS berre ein nettlesar (sjølv om det utviklar seg heile tida, og etterkvart kan gjere ganske mykje meir enn å berre vere på nett), og dette er både Chromebook sin sterkaste eigenskap og største svakheit.
Så lenge ein er kopla til eit nettverk er dette ikkje noko problem, og eg sjølv tenkjer nesten ikkje over det i det heile. Det einaste eg har tatt meg sjølv i å sakne av og til er å ha program i eigne vindauge, men det kan sjølvsagt løysast med å dra ut faner som eigne vindauge.

Ein kan ikkje installere program på ChromeOS slik ein har for vane å gjere på andre operativsystem, men tileignar seg nye eigenskapar ved innstallasjon av utvidingar frå Chrome Webstore eller ved å berre finne nettsider med tenestene ein ynskjer. Webstore er særs oversiktleg, og det er lett å finne det ein leiter etter, anten ved direkte søk eller ved å sjå i kategoriar ein er interessert i. Eg har sjølv enno ikkje hatt noko problem med å finne ChromeOS-alternativ til tenester eg har pleid å bruke på andre operativsystem.

Det einaste problemet eg har møtt på så langt, var no i påska, då eg var utan nettilgong og ville ha ein film frå min Android-tablet (Nexus 7) over på Chromebook. Ved direkte tilkopling med leidning hendte det "ingenting", den lada, men kom ikkje opp i filhandsamaren. Sidan det var ei relativt stor fil var det heller ikkje så lett å få den overført på andre måtar heller, noko som førte til at eg etterkvart gav opp.
Bortsett frå den opplevinga, er det ei heilt fantastisk maskin. Den er ekstremt raskt klar når du skrur den på, og den gjer så godt som alt ein vanleg forbrukar treng (inkl. bilde og videoredigering via tenester på nett).

Når det gjeld det som kan gjerast utan nettilkopling så vert det og berre meir og meir. Slik det er no, kan ein skrive e-postar (etter å ha aktivert offline gmail) og dokument og om ein har mediefiler lagra på maskina kan dei spelast av i tillegg til mykje anna som eg ikkje har sett meg inn i.
Alt av offline-utvidelsar ligg i ein eigen avdeling i Chrome Webstore, så det er ikkje vanskeleg å finne ut kva ein vil ha.

For å runde av kan eg iallefall sei at eg er svært(!) nøgd med den, og gler meg til å sjå utviklinga vidare.
I tillegg kan det jo nemnast at det er mange rykter om at ChromeOS vert offisielt lansert her i landet i denne månaden, så om du, som meg, har tenkt på det ei stund, vil eg tru at tida snart er inne.

Surf on!
Gaute

Blog reboot: Veka i Google, sett frå Noreg.

Det er berre onsdag, men det har allereie klart å hende svært mykje denne veka med tanke på Google i Noreg.

For meg personleg fekk eg i dag min fyrste Chromebook, ein HP Chromebook 14 (nordisk, frå Multicom) som eg må sei at eg så langt er utruleg nøgd med. Tidenes enklaste oppstart og "installasjon", mykje grunna at eg allereie hadde dei fleste av appane eg treng installert i Chrome-nettlesaren min.

Men det er ikkje berre i mi verd at det har hendt noko på Google-fronten.
Måndag kveld denne veka gjekk Google ut og lanserte Google Play Music og Movies i ein god del nye land, deriblant Noreg. Personleg har eg vore brukar av Google Play Music heilt sidan det kom ut i USA som ein teneste der ein kan laste opp sin private musikk, for så å kunne strømme den til alle sine ulike einheiter. Men no som det er offisiellt lansert er det og mogeleg (utan fiksing og triksing) å få tilgong til tenesta kalla Full tilgang (All access) som fungerer meir eller mindre nøyaktig som spotify og wimp o.l. Altså ein abonnementsteneste der ein ved å betale ein fast sum i månaden får tilgong til fri strømming av eit stort bibliotek av album og låtar. På same tid fekk me og tilgong til musikkbutikken til Google, som då er vanleg kjøp av mp3-filer på same vis som har vore mogeleg via iTunes, wimp og spotify i lengre tid.

Google Play Movies er då naturleg nok Google sin
filmbutikk og filmutleigeteneste. Her kan ein både leige og kjøpe filmar til bruk på alle sine ulike einheiter. Det er greit å merke seg at det her ikkje er noko abonnementsteneste (ala Netflix), men kun utleige og kjøp, til ein nokså stiv pris.
Vanleg for HD film er 149 for kjøp og 49 for leige i 48 timar. Noko som jo kanskje ikkje er så gale om ein samanliknar med fysisk leige frå tidlegare tider, men som nok er litt i stivaste laget i dagens samfunn.

Den store nyheita frå i går var lanseringa av Android Wear (AW). Dett er rett og slett vidareføringa av Android til dei nye wearable tech-tinga som er spådd å kome i store mengdar framover. I fyrste omgang vert dette smartklokker, altså armbandsurforma einheiter som er meint til å ha på armen, som skal fore deg med tid og alt av informasjon som ein så langt har brukt smarttelefonen sin til å få. Slike einheiter er heller ikkje meint til å brukast aleine, men som ein forlenging av nettopp smarttelfonen som ein jo uansett har i lomma.

Moto 360

AW ser ut til å vere basert på Google Nå og Google sitt "Glass-skin" til Android, og fyrsteinntrykket er at det er særs enkelt og greit å bruke, og gir deg den informasjonen den trur du treng der og då. I samband med dette gjekk og Motorola og LG ut og viste sine fyrste smartklokker, Motorola med sin Moto 360 og LG med si G Watch. Der Moto ser meir ut som ei tradisjonell rund klokke, som frir litt til dei meir tradisjonelle, og LG si er firekanta og minner meir eller mindre om dei smartklokkene som allereie er på marknaden.

Chromecast (slik det såg ut før siste oppdatering)

Den siste store nyheita på Google-fronten i Noreg denne veka er den offisielle lanseringa av Chromecast, altså Google sin lille TV-dings, som ein koplar direkte i HDMI porten på TV-en sin. Denne opnar opp for direktevisning av YouTube, Netflix, Google Play Movies og fleire andre lyd og bilete tenester. Denne styrer ein då med sin smarttelefon, tablet eller datamaskin, for så å sende det til Chromecast vha. ein liten knapp i appen eller videoen ein ønsker å sjå. I siste veke (?) vart det og mogeleg å sende kompatible videoar frå vanlege nettsider, noko eg likte veldig godt.
Utifrå lanseringa av dei nye Google Play-tenesten tidlegare denne veka, var ikkje dette særleg uventa, men eg må innrømme at eg vart positivt overraska av at det gjekk såpass fort.

No er det ikkje så mykje att før me sit her med ein full Google pakke her i landet og. Våre næraste naboar i aust og sør fekk i dag Google sin einheitsbutikk (Google Play Devices) og det er nok ikkje alt for lenge før den dukkar opp her på berget og. Kanskje i samband med den venta lanseringa av Chrombooks(+Chromebox?) rundt mai?

No skal eg kosa meg med Thomas & Thomas show etterfulgt av Motorola sin Hangout om Moto 360, som eg ikkje fekk sett tidlegare i dag, medan eg et ein alt for sein middag.
Takk for no, og ha ein god kveld vidare.

Google Now i Noreg

Heilt sidan Google Now(/Nå) vart lansert på den norske marknaden har det vore ein heller lite brukt eigenskap på telefonen min. Eg har alltid synest at det var ein interessant eigenskap, men lite meir enn eit forsøk.

Her i Noreg får ein opp heller lite informasjon. Ein får vêrmelding og kart til jobb og avtalar. Om ein er på reise får ein opp fotomotiv i nærleiken, valutakurs om det er naudsynt og klokkeslett heime om ein er i ein annan tidssone. 

Dette er berre ein brøkdel av den informasjonen som ein får i USA.

Ganske nyleg vart eg informert om at #Ruter sine bussruter i Oslo vert informert om dersom ein vel kollektivtrafikk som standard reisemetode. Dette er ein utvikling eg er glad for, og eg håpar andre busselskap og føl same utviklinga.

Ein annan ting eg nyleg vart informert om er at ein får tilgong til mykje meir informasjon dersom ein har engelsk som systemspråk. Då får ein til dømes opp sportsresultar (dessverre ikkje frå norske lag, enno). Ein har og mogelegheiten til å bruke språksøket mykje meir. Ein aktiverer søket ved å sei "google" etterfulgt av det ein ynskjer å søkje på. Enkle spørsmål som valutakursar, enkle rekkestykke, omgjering mellom måleeiningar, kor høge bygningar eller basketspelarar er o.l. får oppleste svar frå google. Ein kan og få Google Now til å ringe kontaktane dine ved hjelp av kommandoen "call *navn*" eller lage avtalar til kalenderen med kommandoen "make appointment *kva og når*". Dette er meir slik eg forventa at Google Now skulle vere, og dette fungerer fint i Noreg og. I allefall så lenge engelskkunnskapane er gode nok. No har eg berre brukt Google Now på engelsk dei siste to dagane, men det er til gjengjeld utan konkurranse dei to dagane eg har brukt det mest, og hatt mest nytte av det.

Dette er stort sett berre mine fyrsteinntrykk av Google Now, og dei er hovudsakleg gode. Det gjev meirsmak, og eg gler meg mykje til å bruke det vidare og til å sjå den vidare utviklinga til Google Now, og endå meir korleis vidareføringa av dette i Google Glass kjem til å fungera her i Noreg.

YouTube på PlayStation 3

Bilete henta frå PlayStation Blog EU

I USA har dei i lengre tid hatt tilgong til YouTube gjennom ein eigen dedikert app, medan me her i europa har måtta ta til takke med fantastisk dårlege YouTube XXL via nettlesaren (ein spesialutforma YouTube-klient for PS3 med dårleg søk og dårleg oppløysing). For nokre veker sidan gjekk SCEE (Sony Computer Entertainment Europe) ut med pressemelding om at dedikert YouTube-app skulle kome til europeiske PS3ar, men, dette gjaldt sjølvsagt ikkje Noreg. Men til mi store overrasking tok det ikkje lange tida før den kom.

Etter å ha lasta den ned i førigårs har den vorte flittig brukt i heimen.
Fyrsteinntrykket er veldig bra! Det ser flott ut, oppløysinga på videoane er bra og det same gjeld utforminga. Etter å ha godkjent tilgong til YouTube-kontoen din er det svært lett å få tilgong til abonnementa dine, både som enkelt kanalar og i ei samla side over det siste som er lagt ut av dei du føl.
Det er og ei fane for forslag til kva du kan sjå, dette fungerer på same måten som på nett, og vert heller lite brukt av meg personleg.

Menyen (bilete henta frå pcmag.com)

Søkefunksjonen er noko tungvint. Det fungerer omlag på same måten som det nye søket i PlayStation Store og Netflix-appen, altså at du vel ein og ein bokstav i staden for å skive. Eit pluss i YouTube er at du kan bruka smarttelefon eller tablet til å søka med, dersom du registrerer den. Dette fungerer greit, men eg hadde likt om det gjekk an å bruka YouTube-appen på telefonen/tableten i staden for å måtte gå via nettlesar.

Ein ting som  manglar er spelelister, og det er eit litt sårt savn. Dersom du føl ein serie med videoar (slik som til dømes ein "Let's play" av PewDiePie) må du finne neste video på eigahand.
Det den dog gjer er å spela av førre video i rekkja frå kanalen du ser på. Kvifor den går bakover veit eg ikkje, men dette er sikkert noko som er mogeleg å endra på.
Det er uansett veldig lett å finne ny video medan ein annan video vert spelt av, då du får tilgong til ein gjennomsiktig versjon av menyen ved å trykke ned-knappen.

Alt i alt er eg svært nøgd, og med YouTube på TVen har eg personleg sett svært mange fleire videoar no enn eg plar gjere. Dersom ein etterkvart og får tilgong til spelelister, og styring via telefon/tablet  vert enklare så er denne appen ein klar vinnar, det er den forsåvidt allereie, men ein vinnar kan og verte betre.

MrS

Looper

Eit kort, kjapt og forsinka innlegg om Looper. 
Ein boltretur i framtida og framtidas framtids tidsreising.

(Bilete frå http://bit.ly/Rb731M)

Ein del år etter framtida (ja, i framtida si framtid) er tidsreise oppfunne, men ulovleg. Dei einaste som bruker det er organiserte kriminelle. Og dei brukar det berre til å kvitte seg med folk, då det er så godt som umogeleg å kvitte segmedlik i framtida.. Til dette har dei såkalla loopers som lev i fortida. Dei kriminelle sender offeret tilbake i tid,og looperen drep dei og kvittar seg med liket. Looperen skal drepe offeret sitt uansett, sjølv om det likegjerne kan vere han sjølv som sit framfor han.
Dette er då det filmen speler på. Hovudpersonen Joe (Joseph Gordon-Levitt) må drepe sitt eldre sjølv (Bruce Willis), noko som sjølvsagt ikkje går som planlagt. Dette fører vidare til ei heidundranes jakt for den unge Joe til å finne og drepe sitt eldre sjølv..

Samtidig har og den eldre Joe ein plan å gjennomføre i fortida. Dette er noko av det filmen speler mest på, altså korleis endringar i fortida har innverknad på framtida. Og korleis ein kan endre si eiga framtid ved å endre si eiga fortid.

(Bilete frå http://bitly.com/SOPbzG)

Alt i alt er ein ganske enkel film, med ei mindre kompleks historie. Eg skal difor ikkje røpe noko meir.


Men det er ein god film. Forteljingsmetodane er bra og dei har gjort gode valg med utsjånaden på framtida, der USA er vorte eit nedbrote samfunn med store samfunnsskilje, medan Kina er vorte eit moderne teknologisk land (dette er og noko som vert kommentert og vitsa med i filmen).


Personleg kunne eg tenkt meg litt meir fokus på sjølve tidsreisa, kanskje forklart litt meir om korleis det fungerer, og kvifor det er naudsynt. Men det er forståeleg at dei ikkje har gjort det (sidan tidsreise er ganske ubegripeleg).


Men eg likar at dei har lagt litt fokus på at du kan endre framtida di sjølv om du veit kva den inneber (framtida er ikkje bestemt sjølv om den virkar som om den er det)

Anbefalast, terningkast 5.

Sackboy inntar Vita!

(Bilete henta frå http://bit.ly/UAaksT)

Det nyaste tilskotet på PSVita si spelliste er velkjende LittleBigPlanet (LBP). For dei fleste kjenner vel til denne fantastiske spelserien. Anten dei har spelt den eller ikkje, men om du har ein PS3 er det vel stort sannsyn for at du har vore borti dette underverket.

Men om du ikkje har det, så kan eg vel forklare det grunnleggjande. Du spelar som Sackboy (eller Sackgirl om du vil) ei lita strikka, sydd eller på andre måtar samansett dokke, i ei tredimensjonal 2d-verd. Ein har altså tredimensjonale figurar, som ein alltid ser frå sida, og ein kan berre bevege seg på 3 stadier innover i skjermen. Og så skal ein kome seg gjennom ulike banar på ulike måtar, helst utan å døy, og plukke med seg poengbobler, klistremerke og kostymer medan ein sjølvsagt føl ei historie. Som svært ofte handlar om å redde verda.

Og no har altså Sackboy kome seg inn på Vita og. Men denne gongen er ikkje spelet utvikla av oppfinnarane i MediaMolecule. Men derimot dei tre utviklarane Double Eleven, Tarsier Studios og Sony XDev Europe. Men ikkje ver redd for det! Dei har så absolutt gjort ein ekstremt god jobb! Nesten ein så god jobb at et vil våga meg å gå så langt som å kåra dette til det beste spelet på Vita til dags dato (vel og merka utan å ha spelt alt).

(Bilete frå http://bit.ly/SrJzJz)

Men over til spelet. Starten på LBP Vita var litt tung. Personleg var eg alt for vane med å spela LBP på storskjerm, og som oftast med ein medspelar eller tre. Det å plutseleg farte rundt som Sackboy aleine, med ein liten touchskjerm i tillegg til touchpad og gyrometer var difor særs uvant for min del. Men når eg etter litt speling var blitt vane med formatet og kontrollane viste dette underverket seg i all si prakt! For ja, det er faktisk eit underverk,

I denne utgåva held ein seg ikkje til den vanlege LittleBigPlanet, men er i staden på ein nyoppfunnen planet, Karnevalia, ein omreisande tivoliplanet som reiser rundt for å spreie glede i universet. Men det har seg slik at det ikkje lenger er nokon glede å finna her, då den grusomme Dukkemesteren har teke over heile planeten, og prøver å utrydde gleda og fantasien i verda. Dette skal sjølvsagt du, som Sackboy, ordne opp i. Og for eit eventyr det viser seg å vera. Eit svært mørkt eventyr. Utan tvil den mørkaste historia i serien, det har nesten tendensar til horror over seg. Og eg trur at det er ein del mindre born som kanskje kan verta litt skremde av litt av kvart i dette spelet.

Men størstedelen av spelet er lys og fin, og ein fartar av garde, rullande, symjande, flygande, springande, slengande og hoppande. For det meste styrer ein på same velkjende vis som i PS3 utgåvene, men med Vita sin touchskjerm og touchpad kan ein denne gongen og gripe inn i verda. Blå klossar skal trykkast og dras på, medan grøne klossar skal trykkast ut ved hjelp av touchpaden. Dette følest litt rart og uvant ut i starten, men når ein først vert vane med det fungerer det veldig bra! Sannsynlegvis dei beste bruksområdene av denne teknologien til dags dato i eit Vita-spel.

(Bilete frå http://bit.ly/StY3Ey)

No har eg ikkje noko ønske om å fortelja noko serleg om historia i spelet, for dette må opplevast! Men når dei fantastiske historiebanane tar slutt er det så absolutt ikkje over! For på Vita har ein faktisk fått full LBP pakke (i motsetning til på PSP der det berre var historiemodus) har ein her og fått skaparmodusen. Og det er her LBP verkeleg skin! Om du er kreativ og likar å skape, er dette spelet for deg!  Og med alle mogelegheitene som Vita har opnar det seg eit mangfald av nye måtar å utnytte skaparverktya på. Ein kan teikne banar rett inn ved hjelp av touchskjermen, og ein kan utnytte alt Vita har å by på.

Mangfaldet av spelmodusar og settingar er utømeleg, og det kjem berre til å auke i innhald. Folk i verda har ein heilt utruleg fantasi, og eg elskar det. Personleg har eg aldri vore ein skapar på LBP, men eg har spelt gjennom min del av andre sine skaparverk, og kjem nok til å halde fram med det.

Til slutt vil eg berre sei ein ting; Elsk på skaparverka, og elsk på LittleBigPlanet Vita!

Kos dykk!

The VITA has landed

Ny teknologi i heimen.

"A small price for me, a giant leap for my handheld gaming experience" - fritt etter Neil Armstrong

Har endelig investert i ein PlayStation Vita! Etter langt om lenge og lenger en langt har eg fått meg til å bruke pengar på denne fantastiske maskina. For ja, den er faktisk ganske så fantastisk! Meir enn eg hadde trudd eigentleg. Har haldt litt auge med det komande spelet Assassin’s Creed III: Liberation. Og planen var eigentleg å kjøpe når dette kom ut, men no kunne eg ikkje dy meg lengre. Om nokre dagar kjem LittleBigPlanet Vita ut, og etter det eg har sett av trailerar, utviklardagbøker, intervju og no i det siste anmeldelsar vert dette så absolutt eit spel å få med seg!

Touch-paden på baksida

Men tilbake til sjølve maskina. Som du sikkert veit er den proppa full i alt av den nyaste teknologien; touch-skjerm framme, touch-pad bak, bevegelsessensor (sixaxis slik som i PS3 kontrollane), og to analogstikker. I tillegg til kamera både framme og bak. Dette kan kanskje for nokon virke som litt for mykje av det gode, men brukt riktig er det svært bra.

Eg har no hatt Vitaen i 3 dagar, og har brukt den ein del kvar dag. Har spelt i gjennom eit stor spel (Uncharted: Golden Abyss) i tillegg til å ha testa ein del demoar og spilt litt andre mindre spel. Og første inntrykket er veldig bra! Sjølv om det verkar på med som at utviklarane kanskje har hatt litt for stort ønske om å utnytte alle eigenskapane på ein gong (slik som det og var då PS3 kom ut). Fleire av bruksområdene følest dessverre litt påtvungne.

Det nye menysystemet

Men det som skuffar mest er det nye menysystemet. Det er litt merkeleg, med sitt 3-4-3 oppsett av store bobler. Det hadde kanskje vore ein ide å tatt litt inspirasjon frå andre touch-grensesnitt og heller brukt eit meir normalt 5-5-5 oppsett av "firekanta" symbol slik som på smarttelefonar og tablets (evt. tatt vare på den gamle CrossMediaBar). Men dette er jo uansett berre ein bagatell. Det er jo uansett ikkje i menyen ein brukar tida si på Vita.

Vita har dessverre fått ein litt røff start på marknaden. Men ein påstått litt for stiv pris, noko som er å overdrive. 2000 kr (no heilt ned i 1700) er ikkje spesielt mykje for ein slik konsoll. Nintendo sin 3DS XL kostar ca. det same, og PSP kosta 3000 då den kom ut. Og med all den krafta og eigenskapane ein får med Vita synest eg ikkje at 2000 kr er for mykje å be om.

Det som etter alt sannsyn er har haldt tilbake majoriteten av kjøparar er mangelen på spel. Og då spesielt på store lanseringstitlar i tillegg til lange ventetider på mange av dei store merkevarene (som LittleBigPlanet, Killzone. I tillegg til andre ikkje annonserte titlar som Ratchet and Clank, God of War med meir). Men no som det begynner å komme litt i tillegg til fleire store titlar i nær framtid, burde (og trur eg) at salet kjem til å stige, og det er absolutt fortent! For PSVita er utan tvil den beste berbare konsollen på marknaden i dag.

Saman med PS3 trur eg og Vita blir eit supert lag. Med CrossPlay (same spel på PS3 og Vita på same save), og RemotePlay (denne gongen slik at ein faktisk kan streame spel frå PS3 til Vita). Dette laget kan nok for mange vere eit vel så godt alternativ som den komande WiiU, sidan mange allereie har PS3 i stova og kanskje ikkje har ønske om å investere i nok ein konsoll til å ha i heimen. Med Vita og PS3 får ein i både pose og sekk, ein får spel-streaming og ein super berbar konsoll til dei lengre turane ute i den verkelege verda!

Skaff deg Vita, og nyt!

Play the world!

Lawless

(Rettigheitane til biletet tilhøyrer The Weinstein Company. (Biletet henta frå http://bit.ly/Otb9qk)

Bygdemafiaen slår til!

Etter å ha sett traileren til Lawless visste eg at dette var noko eg berre måtte få med meg! Så etter Kon-Tiki i førigårs bar det nesten rett vidare på ovannemnte film, og for ein film!

Handlinga i filmen er lagt til alkoholforbodstida i USA, nærare bestemt Franklin County, Virginia. Og omhandlar dei tre brørne Forrest (Tom Hardy), Howard (Jason Clarke) og Jack (Shia LaBeouf) Bondurant. Som då driv storskalaproduksjon og distribusjon av godt gamaldags heimebrent, eller moonshine, som det heiter der borte i statane. Dei har til og med ordna seg avtalar med det lokale politiet, så ikkje noko problem der.

Dette går vel og bra, heilt til storbykaren Spesialagent Charlie Rakes (Guy Pearce) kjem til bygda. (Ja, eg veit det verkar som ei ganske uoriginal oppskrift, men det fungerer!) Forrest Bondurant er den einaste av heimebrennarane som ikkje vil føye seg etter ønskja til Mr. HøgpåstråDrittsekkSpesialagent, noko som sjølvsagt skapar problem. Og her startar den eine hovuddelen av historia i filmen, konflikten mellom Forrest og Rakes som og går ut over resten av Bondurant-brørne og alle andre som har noko med dei å gjere.

Den andre hovuddelen av historia handlar om Jack, yngstebroren, den rolegare og meir omtenksame i familien. Som berre har ønske om å vere ein av dei tøffe karane, og vise brørne sine at han og dug til noko, og kan vere slik som dei. Så når broren Forrest blir skada tar Jack over heimebrent geskjeften, utan løyve så klart. Og herifrå stig standarden drastisk! Frå no av er det berre kule bilar og stilfulle klede som tel for Jack, etter inspirasjon av den fantastisk kule mafiabossen Floyd Banner, spela av Gary Oldman. Hovudgrunnen til Jack sitt stilskiftet er sjølvsagt ei jente, prestedottera Bertha (Mia Wasikowska). Noko som ikkje er spesielt enkelt, som eit medlem av bygda sin «verste» familie. Men han prøver no så godt han kan (både med og utan alkohol innanbords).

(Bilete frå http://bit.ly/Ps3l3N)

Meir enn dette vil eg ikkje røpe om historia, men eg ynskjer å rette ein spesiell oppmerksamheit til rolla til Tom Hardy, Forrest Bondurant. For ei rolle! For ei tolking! Dette er utan tvil den beste karakteren i filmen. Den litt inneslutta og særs kortfatta Forrest passar Hardy som hand i hanske. Han er stille, gryntande og rar, og skapar så godt som alle dei humoristiske scenane i filmen. Og dei er verkeleg bra! Dei fantastiske gryntande utsegnene er perfekte som svar og innvending på ei rekke spørsmål og hendingar i filmen, og for nokre scenar dei skaper. Du kan berre glede deg!

Eit klart terningkast 5.